VvSL | DecaZine 29

der. Maar, collegae, hoedt u voor social talk van een rector…! Al gauw kwam de aap uit de mouw: of we niet van kamer konden rui- len, zodat hij wat meer zichtbaar was. Maar dan zou het decanaat minder zichtbaar zijn. Slechte ruil, dus. Het decanaat, da’s de moraal van dit verhaal, is zichtbaarder geworden. Niet langer een verzameling brochures in een stoffig hok ergens in de periferie van het gebouw, maar een centrale activiteit die verdergaat dan alleen maar het leven na je middelbare school. Dat is ongetwijfeld het resultaat van de inspanningen door beide decanenverenigingen die ons land nu nog rijk is. Maar meer nog het resultaat van de inspanningen van de decanen zelf, die er steeds meer op aandrongen niet alleen de loopbaanontwikkeling, maar meer nog, zelfs op de eerste plaats, de persoonlijkheidsontwikkeling van de opgedane kennis, uitstootten, terwijl zij voor onze ramen reflecteerden over het gebodene van die dag. Die dampen maakten onze wanhoop draaglijk, we verkeerden getweeën in een permanente staat van euforie. Toen ik zo’n twintig jaar later, in september 2019, afscheid nam van de school waar ik 43 jaar gewerkt had, lag de decanenkamer aan de centrale hal. Leerlingen konden vrijelijk binnenlopen voor een korte vraag of een afspraak, als ze meer tijd nodig had- den. Ik ontmoette hen als ik naar de koffie- kamer liep en kon hen gemakkelijk vinden als ze in de studieruimte bezig waren. Zelfs de rector, gesitueerd in een chique kamer in een vredig gedeelte van het gebouw, zag de voordelen ervan in; op een vrijdagmid- dag, vlak voordat ik met een aantal col- lega’s een Brandje zou opentrekken - die afschuwelijke afko vrijmibo kenden we nog niet…- kwam hij mijn riante ruimte binnen, schijnbaar voor een ontspannen gesprek over onze gemeenschappelijke interesse, muziek in het algemeen, jazz in het bijzon- Begin deze eeuw, ik was net ’n half jaar decaan en zat met mijn vmbo-collega, even nieuw en even onervaren, op de ‘dokterskamer’, een achterafkamertje bij de uitgang van het schoolgebouw, waar ooit de schoolarts brugwuppies onderzocht. Langs de ramen fietsten leerlingen het terrein op en af. Zojuist had de conciërge de zoveelste lading post gedeponeerd op de dozen brochures, die hij medio september met een vileine grijns in wankel evenwicht in een hoek van onze veredelde bezemkast gestapeld had. Ik verdacht hem van kwade opzet, één zuchtje wind en de stapel zou omdonderen. We hadden nog geen tijd gehad die uit te pakken en in de opbergkasten te zetten, universiteit bij universiteit, hbo bij hbo. Hoe konden we ooit de weg vinden in die hoeveelheid opleidingen? In die kamer werden wij ’s middags vergast op de welriekende dampen die blowende leerlingen, verzadigd van Veur de kraomen langs door Marcel Bouwman Red Garland Soul junction de groeten! Vakbladvoordecanen | Nummer20 - juli2018 Hetnieuwe studeren is flexstuderen pagina13 Imposantemachines enprima salaris Soovoergesongen, soonagepepen pagina29 pagina4 pagina10 “Tal van leerlingendiede middelbare school verlaten, hebben simpelwegniethet niveau endeambitie, laat staande interesse, om opde universiteitmee tekunnen” 34

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI3ODc=