VvSL | DecaZine 29

dienst (vaak ik, zei de gek) die al zijn didactische kwaliteiten moest aanboren om de horde Hunnen enigszins de portee van zijn verhaal te kunnen meegeven. De verschillen tussen scholen waren groot. Maar ook de vele, vele avonden met leuke ouders die, soms bedremmeld en nieuwsgierig. de zaal binnenstroomden. GeBurburried of geZeemand: een ratjetoe van opvoeders met één gemeenschappelijk belang: de toekomst van hun kroost. Van het Gooi -al die rijkdom: wát een armoede- via de Bible Belt -eerst bidden voor een goede studiekeuze voordat meneer Hogendoorn met zijn verhaal begint- tot en met Rotterdam Zuid -de kansen van leerlingen zijn even schaars als de voorhoede van Feyenoord creëert-. Maar wat hebben we gelachen. Overal. Wat was de zaal vaak stil. Hilariteit, nieuwsgierigheid en interesse streden om voorrang. Rustgevende en relativerende opmerkingen werden door nerveuze ouders op prijs gesteld: “ Laat ze. Het komt goed. Het gras gaat er echt niet de ‘g’ in lasagne. Opnieuw legde zich een verzameling ervaringen te rusten op het kerkhof van herinneringen. Honderden presentaties en lezingen voor tienduizenden leerlingen en evenveel ouders. Mijn gedachten gaan terug aan het bezoek van scholen aan onze universiteit (nadat ik jarenlang decaan en daarna afdelingsleider van een Rotterdamse school was, heb ik ruim twintig jaar aan de Erasmus Universiteit gewerkt waar ik mij bezighield met de aansluiting vwo- universiteit). Die bezoeken leken soms een soort dagtocht-38 van de NS (maar dan met touringcars), waarbij een horde uitgelaten vwo 3-leerlingen vakkundig door schooldecanen, mentoren of andere begeleiders in het gareel werd gehouden. Voor vele leerlingen een eerste kennismaking met het hoger onderwijs. La jeunesse dorée , of wat daarvoor door moest gaan, die onzekere Gideonsbende, werd overgedragen aan de Spreker van God, wat was ik blij: ‘ Pap: ze is kerngezond, en ze heet Livia Elise.’ Toen ik deze woorden hoorde, kreeg deze boomer een Dick Advocaat-momentje. Mannen op leeftijd onder elkaar: we worden al emotioneel bij het openen van een winkelcentrum. Voor die blijdschap op dat moment bestaat geen meetlat. Meestal heb ik niet zoveel bij het aanschouwen van baby’s. Pas wanneer de periode van voeden overgaat in opvoeden, wordt het leuk. Maar toen ik dit meisje, mijn kleindochter, een paar dagen later zag, lag daar vooral De Toekomst. Dat moment was er een van de afdeling Grote Confrontatie. Het besef dat je een aantal dingen niet of zelfs nooit meer zult doen. De toekomst is niet gul meer als voorheen, als het gaat om doelen of verwachtingen. Schraalhans keukenmeester. Wel even over je schouder omkijken naar wat is geweest. Een stekend en melancholisch gevoel van saudade . Bij het denken aan de toekomst voel je je even overbodig als Livia door Gerard Hogendoorn the times they are a-changin’ Bob Dylan de groeten! 28

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI3ODc=