VvSL | DecaZine 29

doelen en dezelfde belangen deelden. Allemaal vonden we dat jongeren goed en professioneel begeleid moeten worden bij hun persoonlijke en loopbaanontwikkeling. Dat is waar we het voor doen. En allemaal vonden we dat degene die deze begeleiding biedt toegerust moet zijn in kennis, vaardigheden, informatie en facilitering . Waardering verdient. En allemaal waren we tot de conclusie gekomen dat hij gebaat zou zijn bij één duidelijk, herkenbaar en toegankelijk aanspreekpunt. Tijdens de tweede ontmoeting zaten we in een U-vorm, bij de derde door elkaar. Inmiddels zijn we een jaar verder. De weg naar fusie is niet zonder hobbels, maar we blijven samen vastbesloten voortschrijden op ons pad met de finish helder voor ogen. Op een zeker moment zullen we bij die finish zijn aangekomen en dan… tja, dan zijn we ineens één nieuwe vereniging. Ik vind het een grote eer om daar directeur van te morgen worden en ik vind het van groot belang om het ‘erfgoed’ van beide verenigingen zo goed mogelijk te borgen in de nieuwe vereniging. Immers, één van de redenen om samen te gaan is elkaars kwaliteiten te versterken en zo ‘best of both worlds’ te incorporeren in de nieuwe club. Voor een deel is daar al in voorzien omdat van beide kanten bestuursleden een rol krijgen binnen de nieuwe vereniging, maar ik zie het als mijn verantwoordelijkheid om vanuit mijn rol op te treden als verbinder en rentmeester. Daarom ben ik op zoek gegaan naar het VvSL-gevoel door met alle bestuursleden van de VvSL individuele gesprekken te voeren. Ik leerde dat ‘het VvSL- gevoel’ zich laat omschrijven als ‘een buurtbarbecue’, een ons-kent-ons, een thuiskomen bij gelijkgestemden. Dicht bij het veld, deskundig en democratisch. Met een warm hart voor het decanaat en leerlingen. Een tikkeltje eigenwijs. Een club jonge honden (in ieder geval van geest) die wil uitstralen dat het decanaat geweldig leuk werk is en dat “Tijdens de tweede ontmoeting zaten we in een U-vorm, bij de derde door elkaar.” zij er zijn voor hun leden. Ik leerde vooral dat de bestuursleden van de VvSL zich de afgelopen elf jaar uit de naad hebben gewerkt om vanuit hun eigen kennis en ervaring van het decanaat en LOB een vereniging op te bouwen die opkomt voor de belangen van hun havo-/ vwo-collega’s. Die decanen voorziet in de informatie die ze nodig hebben in hun dagelijkse beroepspraktijk. Die beginnende decanen de hand reikt om een vliegende start te maken. Die zich inzet om de aansluiting naar het hoger onderwijs te verbeteren. Dat hebben de bestuursleden al die jaren min of meer vrijwillig gedaan, naast hun eigen baan als decaan, loopbaanbegeleider of aansluitcoördinator. De notulist van het bestuur, die een hekel heeft aan notuleren, maar het toch al een decennium lang trouw doet vanuit de motivatie bij te willen dragen, is wat dat betreft tekenend. Ik vind het ontzettend knap wat deze club mensen met elkaar heeft neergezet in zo’n relatief korte tijd. Dat is meer dan een compliment waard. Ik wil hier dan ook de ruimte nemen om de bestuursleden van de VvSL te bedanken. Door jullie tomeloze inzet starten we een nieuwe vereniging met een schone lei, maar niet zonder historie en erfgoed. Ook geloof ik dat de NVS-NVL zich heeft kunnen ontwikkelen doordat de VvSL is ontstaan - de afscheiding van destijds heeft de NVS-NVL gestimuleerd te vernieuwen. Zo hebben beide verenigingen een fundament gebouwd waar we verder mee kunnen. Wat we afzonderlijk van elkaar hebben opgebouwd gaat niet verloren, maar leeft voort in iets nieuws. Tegen de VvSL-leden wil ik zeggen: ik ben zelf geen decaan. Nooit geweest. Ik heb zelfs nog nooit in het onderwijs gewerkt. Ik ben dus niet één van jullie, maar hoop er wel vóór jullie te kunnen zijn. En ik hoop mét jullie een nieuw wij-gevoel te kunnen creëren. Ik nodig jullie uit met elkaar een nieuw verhaal gaan schrijven. Aan wie mag ik de pen doorgeven? 27 DecaZine 29 juni 2021

RkJQdWJsaXNoZXIy MjI3ODc=